Ми шепна ветрот
Ќе ми се вратиш
Па станав низ дома
Да спремам
Свежа салата
Од воздишки
Вечера
Од печени бакнежи
И колач од сништа

и секогаш кога ќе се гушнеме за поздравување,
мирисите се претвораат во совршени спомени, кои перфектно налегнуваат со благо кликање во тие канали.
тогаш горниот капак на едното око благо ми заигрува.
а ти мислиш дека сум нервозен.

Предвидувам.
Ќе се сруши
целиот мисловен свет
врз твојата глава.

Ниту една стилска фигура,
нема да е доволна,
да ја опише состојбата
на твојот дух,
додека материјата
ги менува состојбите

Ми велиш сакаш врска
специфично поврзана
како лего коцки,
имам вдлабнатини
совршени за твоите испакнувања
само беа затрупани…
Не виде!
лего – (играј добро)
Требаше да изиграш подобро…можеби…

во безброј мали работи беше
а сега те нема
останаа само безброј мали работи, видливо невидливи
во безброј мали мигови беше
а сега те нема
остана само долго време, незаборавно а заборавено
во безбој кратки мисли бев
а сега ме нема
остана само леснотија на живеењето, неважно важно
како за кого
и една слика
само да се потсетам каде е затурена

Проблемот за ова дискутабилно прашање и покрај тенденциите научниците да го реконструираат и идентификуваат ликот на Филип II лежи во тоа што до сега всушност никој не знае како тој изгледал.

Може со сигурност да се каже дека античките извори (Демостен, Страбон, Аристофан …) во голема мера се занимавале со делата на Филип II и раскажувале за неговите поврди и рани, но никогаш не го коментирале неговиот изглед. Според Наде Проева, проф. д-р по античка историја ”Што се однесува до изгледот на Филип, досега не е најден ни еден портрет во класична смисла на зборот, а од сите скулптури кои му биле поставувани не е ништо зачувано”. Па така јавната претстава за претпоставениот изглед на Филип II се базира на елементи кои вклучуваат неколу пронајдени артефакти:

1. Мермерната глава во Глиптотеката во Њу Карлсберг
2. Минијатурна глава од слонова коска од Гробницата II во Вергина
3. Железен оклоп со златни украсни ленти од Гробницата II во Вергина

За него прв пат слушнав кога бев гимназијалец, во мансардата на некогашниот „Српски краљ“, каде беа сместени ателјеата на друштвото на ликовните уметници од Струмица.  Таму, седнат на едно чергиче на патосот од штици, го слушав раскажувањето на Момо, сега веќе починат сликар од Струмица… бог да го прости. Момо  до најситни детали им ја раскажуваше „ Фолиранти“ на присутните неколку брадести сликари, испоседнати – кој на кревет, кој на столче, кој на земја. Сликите оживуваа пред моите очи, а во носот го чувствував мирисот на терпентин и разредувач. Штафелаите, четките, боите, сликите и грундираните платна не можеа да го сокријат впечатокот дека овие тавански собички некогаш биле јавна куќа.

Кога ќе си отиде

и последната насмевка,

останува само тоа

што поминало.

Со векови, на жената и се кажувало која е и што е. Таа се изнаслушала многу митови за нејзината претпоставена природа и цел, многу лаги за нејзините способности и вредности, или пак наводни недостатоци за своите вредности. Но ниеден збор не ја изменил вистината за тоа која е всушност Жената.

Ниту еден збор ниту најмалку не ја менува нејзината вродена моќ која ја поседува. Што се сменило во перцпецијата кај жената за самата себе; нејзината перцеппција за сопствените способности и вредности? Потчинета во светските поредоци, вклештена со разни закони, и омаловажувана и осудувана во религии.

Се почесто се чувствувам како да сум/сме дел на експеримент. Ставени како глув­­чињата во кафез во кој неуморно трчаме во тркалото, кое се врти ли врти, а нам ни се чини дека нешто се случува. Затоа, здосадено ми е да го де­ба­­ти­рам „името“, Нимиц, Друцас, Груевски и Црвенковски, па и правата на хо­мо­­сек­суалците, ако сакате. Во нашево лажно тркало, на кое наводно се движиме, се подготвува уште една „тема“ – избори… Се прашувам дали има некој кој ис­кре­­но верува дека клучот на промената на општествената стварност лежи во из­бо­­ри­те (независно од исходот)? Немам дилема, ама психички се под­готвувам за уш­­те една тортура врз сетилата. Кога сум веќе кај демократската фар­са, да спо­де­­лам напис од популарна лепенка: третирајте ја уба­во Аме­ри­ка, или ќе ви до­не­семе демократија! А демократијата во САД може да се ела­бо­ри­ра само со не­как­ва (општествена) теорија на релативитет: едно­пар­тис­киот сис­тем со две фрак­ции претставен како плурализам дава идентични резул­та­ти без оглед на по­бед­никот од изборите.