литература

Во салонот полн со луѓе влегува поетот.
- Па, што се случи со вашата малечка поема? – му се обраќа домаќинката. – Ја објавија ли? Добивте ли хонорар?
- Не прашувајте… Крст добив.
- Крст сте добиле? Вие, поет?! Зарем поетите добиваат крст?
- Од сé срце Ви честитам! – му ја стега раката домаќинот. Станислав или Ана?* Многу ми е мило… многу ми е мило… Станислав?
- Не, црвен крст…
- Значи, Вие хонорарот го дониравте на Организацијата на Црвениот крст?
- Ништо не сум донирал.
- Убаво ќе Ви стои орденот… Де, покажете го!
Поетот ја става раката во страничниот џеб и оттаму го вади ракописот…
- Еве го…
Публиката гледа на ракописот и забележува црвен крст… но, таков крст, што не може да се закачи на гради.

… Јадевме млечен сладолед од млекара, бел леб и прав путер, пиевме кокта која беше полна со шекер ама не бевме дебели затоа што постојано игравме надвор Излегувавме на распустите наутро од дома и си игравме цел ден, се додека не се запалат светилките на улицата, или после последните жмурки. Некои фудбал, некои жмурки, џамлии, партизани и германци, каубојци и индијанци, долга магарица и се она што само детската фантазија може да го смисли…

Нам не ни продаваа дрога пред училиштето …

Ние немавме Playstatio, Nintendo, X-box … никакви видео игри, немавме 99 канали на кабелската телевизија, имавме два, немавме видео рекордер, surroudn sound, dolby, мобилни телефони, комјутери, интернет, chat ….

НИЕ ИМАВМЕ ПРИЈАТЕЛИ И ИЗЛЕГУВАВМЕ ЗА ДА СЕ ДРУЖИМЕ СО НИВ