За него прв пат слушнав кога бев гимназијалец, во мансардата на некогашниот „Српски краљ“, каде беа сместени ателјеата на друштвото на ликовните уметници од Струмица.  Таму, седнат на едно чергиче на патосот од штици, го слушав раскажувањето на Момо, сега веќе починат сликар од Струмица… бог да го прости. Момо  до најситни детали им ја раскажуваше „ Фолиранти“ на присутните неколку брадести сликари, испоседнати – кој на кревет, кој на столче, кој на земја. Сликите оживуваа пред моите очи, а во носот го чувствував мирисот на терпентин и разредувач. Штафелаите, четките, боите, сликите и грундираните платна не можеа да го сокријат впечатокот дека овие тавански собички некогаш биле јавна куќа.