На македонскиот граѓанин, како и на американскот, ништо не му значи цифрата меѓу 25,000 и 95,000 барели дневно, колку исфрла вулканот нафта од длабочините на земјата. Но затоа сликите од замастените пеликани од бреговите на Лујзијана остануваат зацртани во потсвеста и ја нема таа „пеликан“ гумичка што може да ги избрише.

Нафтата од длабоките хоризонти според најрелевантните проценки ќе продожи да ја замастува водата и паралелно да го лубрицира гневот на јужњаците со секој поминат ден со долар памалку, се додека помошната бушотина временски предвидена да пробие околу Илинден не го олесни нафтениот притисокот . Отприлика тоа е рокот за пробивање на хименот, или на политичката девица Обама, или на корпоративниот Оттаде Петролеум – BP.

Првo нешто кога ќе соопштите во својот град, родно место, населба или мало, дека сакате да си одите од државата, првите аплаузи и поткрепи доаѓаат од познаници, пријатели, роднини, комшии кои живеат во оваа Македонија како во Америка, односно живеат како што ни Американците не можат да живеат. Најчесто вработени во доброплатени државни иституции, неработници и општествени трутови, кои од дедо прадедо лонгитудинално и константно ја цицаат државава во која сите сме се родиле. Имаат по пар станчиња, автомобилчиња, викендичиња, станче во Охрид итн. итн. … е тие први ќе Ви се восхитуваат на потегот и одлуката истакнувајќи дека сте донеле вистинска одлука во вистинско време и дури ќе Ви кажат дека Ви завидуваат. Тие би што пре да отидете од Македонија за да продолжат на раат да ja јаваат земјава онака како што ја јавал и нивниот дедо. Легачката…лангзам лангзам. Но набрзо ќе сфатите дека такви општествени трутови не се ендемична врста само во Вашата земја и дека истите ги има насекаде и во секое место на земјината топка…па дури и во прекуокенаска Америка.

Не можеш да заминеш! Мора да се вратиш дома и да ги пуштиш таму твоите корени и мора да најдеш решенија. Бидејќи ако заминеш сега, каде и да одиш ќе ги однесеш своите проблеми со себе и само ќе насадиш повеќе проблеми. Но ако наместо тоа најдеш решение за проблемите, тогаш, откога ќе најдеш решение за твоите проблеми, тогаш може да одлучиш дали да заминеш или да останеш. Затоа што од тој момент ти ќе засадуваш решенија, нема да засадуваш проблеми.

Ако сакате да завршите работа во некја од институциите на државата (сеедно дали е на централно или на локално ниво) најдобро за Вас е да пронајдете “пријател“ кој работи во неа. Пријателот Ви треба не за да завршите работа која не Ви следува туку напротив, Ви треба пријател за да завршите работа која Ви следува. Значи во практика ако имате работа во социјална, здравствена, даночна или да речеме пензиска установа сите бараме пријател кој работи внатре за да ни ја каже процедурата.

Се прашувам јавно зошто такви луѓе не се предвидени во спецификацијата на потребните кадри на ваквите установи кои работат во/за интерес на граѓаните. Во пракса тоа би требало да изгледа така кога ке појдеш во било која државна институција а не ја знаеш процедурата, кога ке дојдеш во институцијата треба да се обратиш на некој за да те информира за твоите права и за постапката на остварување на твоето право. Да ти каже дали правото ти следува и да ти ја посочи процедурата како се остварува тоа право. За такво нешто најдобро би се снашле луѓето кои се во периодот пред пензионирање и имат долг работен стаж во службата.

Попладнево се сретнав со две госпоѓи од New Jersey, кои се дел од групата од оваа тура. Пристигнале вчера во Скопје, утре веќе заминуваат во Охрид, каде што ќе поминат 3 дена. Денес имале организирана посета на Матка, и попладнето им беше слободно. Ги прошетав по центарот и низ Стара Чаршија. Бараа да купат нешто автентично, наше, Македонско, изработено тука, во Македонија. Со големо упорност прашуваа како се изработени сувенирите, дали се навистина наши, Македонски. Се одушевија од нашето тавче гравче, печените пиперки, а за патлиџаните рекоа дека досега во животот не пробале патлиџани со толку добар вкус.

И додека си минат годините, а животот си го тера своето упорно движејќи се кон крајот, некои нови генерации ги запоседнуваат местата на старите, повторувајќи ги приказните во кои се е исто, само годините и имињата на личностите се менуваат. И додека низ градот никнуваат згради без паркинзи, детски игралишта без деца и играчки, додека тресиме глупости и дробиме празен муабет како некогаш ќе биде подобро, наеднаш осамнал нов ден во кој конечно себеси си признаваме дека повеќето од луѓето кои сме ги познавале – повеќе ги нема. Но ги нема и сеќавањата за нив. Неповратно заминале во заборав. Со години наназад го тупиме за некакво си подобро утре, а секојдневието ни носи некакви фамилијарни монографии платени со наши пари, се подготвуваат таинствено некакви one man show енциклопедии повторно платени со наши пари, некакви рурални сподоби интелектуално се титулизираат (времено оставајќи ги овците на паша нај роднините на село) и нема бре кој гласно да проговори, да постави прашања, море да тропне силно на масата и да рече – Доста е!

Филмот „Среќна нова 49-та“ неминовно влегува во најдобрите пет филмови кои било кога се снимени во македонската кинематогерафија. Гледајќи го сега 24 години од кога е снимен она кое што мене не поттикна на многу размислување и бескрајни полемики со самата себе е трагичната актуелност на истиот во времето во кое што јас го откривам и го анализирам. Од своето појавување па сè до денеска овој филм е задржан како синоним, остра критика за она кое што го носи тоталитаристичкото владеење и вештачки создаденото едноумие. Станува збор за филм во кој тогаш младиот режисер Столе Попов гласно се надвикува со масата и поенира прикажувајќи ни го она кое што системот го прави со животите на „малите луѓе“. Големината на овој филм е пред сè во неговата “мала приказна“ која што е толку голема што обесхрабрува со својата големина. Но, сепак она кое што мене ме вознемирува кога денеска по толкава дистанца од снимањето, а уште поголема од времето во кое што се случува самото дејство во филмот, апсолутно не оптеретена со емотивност во односот на она кое што тогаш се случувало и сосема слобода да го пронајдам, е тоа што на мигови додека го гледам имам чувство дека насловот на филмот слободно може да се префрли во тековнава година и да не се почувствува никаква разлика во временскиот дискурс кој што неминовно постои.

Сосема точно, зачудувачки импресивно! Дали ние всушност ја победивме смртта со помош на интернетот, опцијата за достапност на нашата меморија, спомени и искуства на милијарда луѓе, можност за учење на токму тоа што сакаме, можност за чекор поблизу до титулата “господ“ со тоа што имаме можност да видиме скоро сѐ што се случува во светот и тоа во истото време додека се случува.. Секако, не ја победивме смртта, но сме неверојатно близу до овозможување на реинкранацијата. Нашата душа лежи во нашата меморија, она што го гледаме, не е тоа што се случва, туку тоа што сме ние. Нашите сфаќања и перспективи за случувањата, се всушност тоа што сме, а тие зависат, односно создадени се од нашите искуства кои се всушност наша меморија. Па со тоа оставањето на нашата меморија во интернетот значи и оставање на нашата душа таму, па по престанување на можност на телото за чување на меморијата, таа останува бесмртна со тоа што е на интернетот, а со тоа има и можност за некој, кој ќе добие пристап до неа, да ја вгради во себе и надоградува. Така тој ќе ја всели нашата душа во него и воедно ќе ја надоградува. Човештвото во моментот се наоѓа во толку брза еволуција, како никогаш до сега.

Очевидно е дека Македонија нема изградено никаква спортска политика. Нема сериозно финансирање, или ако има тогаш тоа е погрешно насочено.

Под државна спортска политика се мисли на план според кој, на пример, за 5-10 години Mакедонија би учествувала на светско-европско првенство-олимпијада во некој спорт и би имала реални шанси да добие медал.

Треба да се избере тимски спорт кој или е прилично популарен во светот или учествува на манифестации гледани во цел свет, т.е. олимпијадата. Треба да се најде спорт чие финансирање би било евтино бидејќи сме многу ограничени со ресурси. Тука ќе го дадам мојот предлог, Карлинг.

Позитивни особини на карлингот:

- иако е тимски спорт тимовите се составени од само 4 играчи, кое е предност бидејќи потребната маса практикувачи за да се создаде компетитивен тим е помала,

- учествува на зимската олимпијада и во машка и во женска конкуренција,

- не е спорт за кој е потребна тотална посветеност,

- цената на спортот. Според анализа на сп. Форбс годишната издршка на натпреварувач по карлинг е под 1000 евра. За другите спортови од зимската олимпијада издршката се движи од 5000 евра за боб до 30.000 евра за алпско скијање.

Со сигурност ќе се најдат и спонзори да покријат извесен дел од сумата (сигурен сум дека и Канада и канадската амбасада би финансирале со нешто) а пистата при добар маркетинг би можела и да се самоиздржува. Да не забораваме дека еден таков проект скоро сигурно (ако се изведе добро) би не поставил на светската маса на еден олимписки спорт и има потенцијал за многукратно индиректно враќање на инвестицијата и при евентуален успех би накарал една цела држава да се чуствува горда!

Од разговорот на Македонецот, кутриот Абудабиќанец кој стоеше по страна и лижеше сладолед почувставува како да се руши неговиот свет. Сфаќа дека претседателот на Македонија е виртуелна фугура, сфаќа дека Македонија со ваква власт е далеку од Европа за најмалку пет години, сфаќа дека и понатаму Мирка Велиновска ќе биде врвен познавач на Македонските политички збиднувања, сфаќа дека споменикот на Александар ќе остане во центарот на „метрополата“… сфаќа…

„Боже!“, крикна Абудабиќанецот и додаде, „каде оди овој свет, со Македонскиот идентитет на чело?“