Се почесто се чувствувам како да сум/сме дел на експеримент. Ставени како глув­­чињата во кафез во кој неуморно трчаме во тркалото, кое се врти ли врти, а нам ни се чини дека нешто се случува. Затоа, здосадено ми е да го де­ба­­ти­рам „името“, Нимиц, Друцас, Груевски и Црвенковски, па и правата на хо­мо­­сек­суалците, ако сакате. Во нашево лажно тркало, на кое наводно се движиме, се подготвува уште една „тема“ – избори… Се прашувам дали има некој кој ис­кре­­но верува дека клучот на промената на општествената стварност лежи во из­бо­­ри­те (независно од исходот)? Немам дилема, ама психички се под­готвувам за уш­­те една тортура врз сетилата. Кога сум веќе кај демократската фар­са, да спо­де­­лам напис од популарна лепенка: третирајте ја уба­во Аме­ри­ка, или ќе ви до­не­семе демократија! А демократијата во САД може да се ела­бо­ри­ра само со не­как­ва (општествена) теорија на релативитет: едно­пар­тис­киот сис­тем со две фрак­ции претставен како плурализам дава идентични резул­та­ти без оглед на по­бед­никот од изборите.

Нема да кажам ништо ново ако заклучам дека во Македонија има хронично от­сус­т­во на дебата. Всушност, секој колумнист, коментатор, па и професионален но­винар го има истото чувство дека е тешко да се каже нешто ново, да се отвори сосема нова тема. Како божем сме фатени во ѓаволов круг во кој се повторуваме себе си, па понекогаш денешните ставови и оценки се само ехо на некои постари. Можеби моментов е не­соод­ветен за ваков заклучок? Ќе рече некој, па цела нација е вознемирена и расправа, да не кажам по­тежок збор, за идентитетот, спорот околу името, состојбите на меѓу-етнички план (т.е. ќе има војна или не), Уставниот суд, а на крајот и онаа за Скопје 2014. Каде се водат овие наводни де­ба­ти? Во кафеани, на контактни еми­сии, на електронските форуми на весниците, на блогерај, на Фејсбук, на про­тес­ти за или контра (иако овие во сосема мал број. (Но, затоа полицијата е подготвена како да сме божем Фран­цу­зи, или не дај Бо­же, Грци.) Но, индикативно е што зад овие феномени главно се забележува аку­мули­рана не­га­тивна енергија, фрустрација, па и говор на омраза (ајде да се пре­брои­ме и да им покажеме на „другите“ колкумина не има). Не ретко познатите и не­поз­натите ми за­бе­ле­жуваат: „Професорке, не сме ве слушнале да се изјасните за (оваа) те­ма?“. Така, ако „не се изјасните“, веднаш ве гледаат под око, со сом­неж – или сте „блиски“­/„далеч­ни“ од некого, или ве исплашиле, или ве купи­ле. А како да ги коментирам сите глупости за кои веќе имам напишано це­ли книги, а сега располагам само со 80-90 реда простор кој треба да го употребам умно? …

Ванковска

Трета работа која ме иритира е лицемерието. По кафулиња и кафеани сите се паметни и имаат брилијантни идеи како да го подобрат светот, меѓутоа никој не превзема никава иницијатива. Невладини здруженија кои треба да се занимаваат со вакви проблеми, се занимаваат со меѓуетничка НЕ толеранција?!???, при тоа за жал за тоа добиваат пари и на тој начин на светот му испраќаат слика дека тука се живее како во Авганистан. Студентите и интелегенцијата се премногу исплашени јавно да искажат мислење, бидејќи за жал поседуваат партиски книшки уште од пелени, па доколку јавно се изјаснат против нешто, тогаш значи дека си го загрозуваат потенцијалното работно место…

Lost And Found – verloren

Волан

• Така ќе се стори “голема коалиција“ на демек опозициони партии со многу имиња но без политички капацитет да ги привлечат неопределените, а и многу од определените ќе помислат дали да гласаат за горните пензионери кои веќе имаа шанса од позиција на власт нешто да направат. Гледам и некоја зелена партија е во коалицијата, дури и некои прогресивци.

Ало Црвенковски абдицирај ти и сите погоре наредени ветерани. Застани во партијата како организатор и јака втора линија – велат си бил добар организатор на партискиот живот…

Неопределените се уште немаат за кого да гласаат.

Ризом

Агенда 2010: Живеење во крајните времиња според Славој Жижек. Уредниците го бомбардираат “Елвис на културната теорија“ со тазе слики од современиот свет со кои се допираат четирите главни теми во емисијата: економската криза, екологија, безбедносната криза и Авганистан и кризата на демократијата.

И да прејдам на кондензатот, лоциран во последните две видеа.  Круцијалното прашање произлегува од препознаената состојба во современото општество на “беспокој од либералната демократија“ како елемент од глобалниот капитализам, тука донесен, со негови зборови, од убавиот наслов на Фројдовото дело „Das Unbehagen in der Kultur.“ Во центарот на либералната демократија од западен происход, Жижек, ги сместува политичките актери на демохристијанската десница и либералните социјалдемократи. Тие се политичките актери, удобно сместени популарни дрматори од актуелниот систем, и тие се генераторите на овој препознаен беспокој.

Кои општествено-политички сили ќе понудат одговор на овој препознаен немир? Жижек, тврди, дека тоа ќе биде крајната популистичка десница, додека, бунтува за отсаството на било каков видлив одговор на екстремната левица. Тој тука ја препознава главната опсаност и жестоко го критикува делувањето на современата левица, која со својата лежерност и неразбирање на подлабоките состојби во општества, всушност, им помага, и дури ги продуцира, овие непосакувани пројавувања на крајната десница.

Неофицијален блог на Димитровска Василка

Кога ќе појде еден археолог на терен, ако ископувањето не е урбано, ние треба да веруваме во неговата стручност и правилно расудување да ги толкува релевантно наодите кој ги нашол. Во светот, а и кај нас постои Инспекција за заштита на културното наследство која го контролира почетокот, текот и понатамошното третирање на откриените артефактите во било кој контекст. Но не може инспекцијата да забрани личен приод и сопствено толкување на предметите, бидејќи во духот на демократската мисла, тоа е сепак научно право на истражувачот. Кој може да каже дека некој археолог не конструира сопствена вистина при обработката на наодите? Во тој случај, единствено нешто во кое можеме да бидеме сигурни, се всушност самите наоди.

Посебно симпатични за конструирање на вистината се Митовите за националниот идентитет, една од омилените друштвени игри. Поткрепена со соодветни артефакти, ова може да биде одлично поле за играње во сверата на историската археологијата, со идеологија која потпаѓа во категоријата друштвено-ангажирани дневно-политички трки на кратки патеки. Со многу пречки…