За него прв пат слушнав кога бев гимназијалец, во мансардата на некогашниот „Српски краљ“, каде беа сместени ателјеата на друштвото на ликовните уметници од Струмица.  Таму, седнат на едно чергиче на патосот од штици, го слушав раскажувањето на Момо, сега веќе починат сликар од Струмица… бог да го прости. Момо  до најситни детали им ја раскажуваше „ Фолиранти“ на присутните неколку брадести сликари, испоседнати – кој на кревет, кој на столче, кој на земја. Сликите оживуваа пред моите очи, а во носот го чувствував мирисот на терпентин и разредувач. Штафелаите, четките, боите, сликите и грундираните платна не можеа да го сокријат впечатокот дека овие тавански собички некогаш биле јавна куќа.

Приказната што ќе ја смисли почитуваниот професор за ќерките на ректорот на Универзитетот Оксфорд тоа попладне, после три години, по барање на истите малите девојчиња ќе биде запишана на хартија и издадена. Веста за книгата исполнета со грст необични ликови со чудно однесување, бесмислености, нонсенс поезија, но и поуки, животни лекции за помладите, како и наивно вметнати филозофски прашања, уште тогаш со неверојатна брзина ќе се рашири низ светот. Вешто сплетена да одговара за секоја генерација книгата ќе стане една од најраспространетите и најпопуларни книги на денешницата. Преведена на 125 јазици, во многу земји (вклучувајќи ја и нашата) прифатена како задолжителна лектира, книгата „Алиса во земјата на чудата“ и денеска доживува нови изданија и нови адаптации.

звук – навигација – филм

Еднаш лидерот на партијата “Каша”, Василиј Долбатенко, отиде во јавна куќа. Откако најми девојка што му се допадна и откако се затвори со неа во собата, се соблече и легна на креветот.
- Види, види, Васја, а каква ти е таа тетоважа на интимното место? – се заинтересира проститутката.
- Пречкртана свастика, – одговори тој, преполн со гордост.
-  Вау! Колку е секси!
- Ами како! Ние, антифашистите, сите имаме вакви. Некои уште и на газот цртаат тетоважи и дури и на јајцата.
- Неверојатно! Добро, а што те возбудува тебе најмногу од сѐ?
- Антифашизмот. Тоа е мојот најважен фетиш.
- Можеби, подобро е пушење?
- Не, така мојот борец нема да се дигне. Тој само на пламени антифашистички говори се буди…

литература

Денес ќе се одржи првата кампања за безбедност на децата на интернет. Во кампањата учество ќе земат Никола Тодоров, Министер за образование и наука, Илијанчо Гаговски, директор на Мајкрософт – Македонија, …

Кампањата оваа година ќе се фокусира на претставување на клучните теми, за да се разберат ризиците на интернет  на кои се изложени младите,  заедно со практичните совети за заштита на  децата на интернет и да се претстават технолошките алатки што ќе помогнат во намалувањето на изложеноста на децата на несоодветна содржина и потенцијални ризици.

НАГРАДЕН КОНКУРС, за необјавена книга за деца која пред се ќе ги поттикнуваат децата да ги прифаќаат разликите и да одбиваат секаков вид на дискриминација, да ги прават поотворени кон другите култури и начини на живот и да ги промовираат концептите и идеите на толеранцијата и мирот. Во недостаток на оваков тип литература, нивниот потег е охрабрувачки. Сите детали ги имате на официјалниот блог на Вермилион.

мислам на полиња со сончогледи, боја на жолто на црно, поле од зелено- или полиња визии- или коцки мраз во боја сино, играјте со музика, особено со слика која се трансформира, но, очите are wide shut, although, its the wide that matters-

за слободата-

сликата или доаѓа или пробуваш да се возиш додека не дојде, тоа е девојката која доаѓа, пристапување, добро е да се биде уморен, но подобро е да се биде слободен-

за слободата-

време е дa се преиспитаат сите аспекти на тоа што претставува интелигенција, во овој случај, себе-лекување, преку слики и изолација на fragile state of the emotions и нивно конвертирање-

во слобода- visualize-

литература

Во салонот полн со луѓе влегува поетот.
- Па, што се случи со вашата малечка поема? – му се обраќа домаќинката. – Ја објавија ли? Добивте ли хонорар?
- Не прашувајте… Крст добив.
- Крст сте добиле? Вие, поет?! Зарем поетите добиваат крст?
- Од сé срце Ви честитам! – му ја стега раката домаќинот. Станислав или Ана?* Многу ми е мило… многу ми е мило… Станислав?
- Не, црвен крст…
- Значи, Вие хонорарот го дониравте на Организацијата на Црвениот крст?
- Ништо не сум донирал.
- Убаво ќе Ви стои орденот… Де, покажете го!
Поетот ја става раката во страничниот џеб и оттаму го вади ракописот…
- Еве го…
Публиката гледа на ракописот и забележува црвен крст… но, таков крст, што не може да се закачи на гради.

Брзаше да си отидеш, дома да влезеш
кавга да не те најде, утре си на училиште.
И кога конечно успеав од мене да те одлепам
погледна во часовникот и збунето изговори:
-Кога ли поминаа педесетидве минути!?…

Денес
изгубив читател,
одеднаш
не ме следи повеќе,
ми беше и љубовник
или јас така носталгично романтично го нарекувам.
Знаеше дека пишувам
и дека сум помалку налудничава,
ги сакаше моите песни
така барам ми велеше.
Пишував и за него,
конретно
јасно
детално…

Во многу лексикони и големи речници, зборот лево е објаснет со “спротивно од десно”, а зборот десно – “спротивно од лево”. Некој се обидел тоа да го објасни со исток и запад, ама многу згрешил, затоа што во моментов мене исток ми е лево, а на географскиот атлас е десно. Не се консултирав со Вујаклија затоа што  стоеше на левата полица заедно со многу други речници, кмиги со научни објаснувања и енциклопедија во која пишува дека десната страна од човечкото тело е поразвиена од левата. Сешто може да се прочита во книгите од левата полица.

Животот на еден несреќник беше онаков каков што никој до тогаш не имал, но во сосема крајниот агол на негативната страна. Дури одамна му стана видливо дека не можеше да биде понегативно. Беше на работ на полудување кога одеднаш му светна импресивна идеја која му се виде можна за остварување, па сосема решително започна да кова план за нејзино реализирање.

Всушност идејата му дојде кога откри направа со која можеше да се зачува целата меморија од еден живот на една душа, кога телото ќе умре т.е. кога ќе заврши тој живот. Теориски беше можно, но за да ја докаже нејзината функционалност, реши најпрво да ја испорба на себе.

како да те тера да се воздржуваш пред неа,
џвакав мастика, а разликува и психолошки идентитети опиени од авторитетност,
тоа е во Краш на улица Македонија, очи на чоколадна приказна
на очи на сите мириси што смрзнуваат додека трае, па пробуваш
поминувам низ замаглени спори филмови тоа е до мојата зграда, споро утро во кое се тресам, 20 секунди, визии, заедно со смирен нервен систем од деметрин, по што се разбудив, а повеќето тропања на чевли ми го мешаат мирисот на чоколадо со погледот кон згради во кои се спие
има боја и феномен на неми-
нема буква без агли освен очи
мМ?