Чибук Меаната како што се викала гостилницата неофицијално го беше добила тоа име по гостите што тука доаѓале на сефалак и на кафе муабет, а чибуците и тутунот биле обавезен и незаобиколлив дел на целата слика во меаната.

Со еден збор Чибук Меаната било космополитско место каде што Турските Бегови, Каурите, Власите, Џупците и по некој Грк се мешале едни со други, седеле заедно по масите и диваните, се префрлале од маса на маса и гласно се вклучувале во муабетите кои биле јавни и изложени на сечија критика. Понекогаш некое поднапиено беже со право ќе мавнел со камшикот и меаната за момент се смирувала, а луѓето се повлекувале и седнувале каде што им личи и со кого што им личи. Тогаш Турците ќе промрмореле дека не е на арно, Грците гласно ќе кажеле по некој двосмислен збор, а на Македонците ќе им текнело дека треба да се купуваат кубури за зорзаман.

Дојде 21 век, а веднаш потоа и 1 Јануари 2010 година.

Чибук Меаната опусте. Се врткаа старите гости едно 10-15 дена ама немаше што да прават. Нит кафето се пиеше, нит ракијата лутеше. Виното пак ни оддалеку не можеше да се препознае, а не пак да се мисли за него како за крв христова.

Стопанот виде не виде и ја закатанчи. Ја затвори.

А Ленка…

Ленка отиде на налани в Монопол тутун да реди…