Денес е светскиот ден на интелектуална сопственост кој се одбележува по десети пати. Под капата на WIPO (Светската организација за интелектуална сопственост), негова цел е да ја подигне јавната свест и разбирањето за сите овие прашања, но и да ја слави креативноста.

Вообичаено, во Македонија денот се одбележува со палење на музички дискови на Дрисла и некој пригоден говор од претставници од надлежните институции. Овој текст, заедно со уште неколку други настани денес, е обид да се претстави и другата страна на приказната. Музика издадена под лиценци на Криејтив комонс ќе има на скопското радио Канал 103, а неколку документарни филмови за авторските права и патентите ќе се прикажуваат од 19 часот во просториите на Арт институтот и хаклабот КИКА.

Утрово сè се движи;
гробовите се движат,
мртвите се движат,
ветерот се движи,
птичјите крила се движат.
Сега е мигот твој,
никогаш таа не била толку близу,
сега е мигот нејзин,
никогаш саваните и тундрите не биле
толку близу.
Сега е мигот ваш
портата отворена ве чека. Киро Урдин

Храмот, кој претставува една четвороаголна рушевина, има внатрешност составена од цела плејада на огромни, печурковидни камени склуптури во форма на фалуси. Некои од нив по височината достигнуваат и до метар и пол, а се смета дека биле подигнати како дел од некој ритуал при кој се искажувал почит кон фертилноста. Анатомски коректните камења за кои се вели дека до пред некоја година биле држени во стерилна состојба во музеј, оставаат сомнеж. Што ли тоа сакале да постигнат со овие облици нивните креатори? Постојат најразлични теории од поврзаноста со Инти, богот на сонцето, се до мислењето на други истражувачи дека тие повеќе биле заинтересирани за почвата диригирана од Пачамама, Големата Мајка богинка на земјата.

Вечерва, актерската група „Солзи и смеа“ успеаа да ја преполни големата сала на Домот на културата во Битола. Тоа не беше „премиерната“ битолска публика, ниту пак публиката која често ги посетва театарските претстави. Тоа не беа ни луѓе кои имаат „муфте“ карти добиени преку синдикатите на неколкуте останати живи фирми во градов. Во главно, тоа беа млади луѓе, нови личности кои му се потребни на театарот. Тие дошле да ги гледаат своите фанови, живеејќи со нивниот хумор најмногу преку – интернетот.

Во овие тешки времиња за културата, овој пример со оваа група, начинот како успеваат да ја продадат својата креативност и добро да се менаџираат, треба да послужи како лекција на другите слични актерски групи во Р.Македонија. Тие фнкционираат веќе 10 години и се вистински феномен, станвајќи се популарни со што полека но сигурно ги надминуваат локалните рамки.

Вечерва, во изложбениот простор на НУЦК Антон Панов во Струмица, беа изложени платната на Димитар Андонов Папрадишки, еден од основоположниците на современото македонско сликарство. Изложбата се организира по повод 150 години од неговото раѓање, а во организација на Министерството за култура на Република Македонија и Националната галерија на Македонија.

Фронтменот на познатиот бенд Д’Далтонс, Дарко Кешкец – Кешо ќе гостува во емисијата „Радио блог“ со ВББ, која неодамна се пресели на брановите на Канал 103. Во емисијата, друштво на Кешо ќе му прави и Игор Крстевски – Иги, со кого членувавме во групата Последни Мохиканци, која настапи со жива свирка во „Радио блог“ пред подолго време. Време и место: нешто по полноќ помеѓу четврток 18-ти и петок 19-ти март на 103 мегахерци ФМ или преку онлајн стриминг на официјалниот сајт: http://www.kanal103.com.mk

За него прв пат слушнав кога бев гимназијалец, во мансардата на некогашниот „Српски краљ“, каде беа сместени ателјеата на друштвото на ликовните уметници од Струмица.  Таму, седнат на едно чергиче на патосот од штици, го слушав раскажувањето на Момо, сега веќе починат сликар од Струмица… бог да го прости. Момо  до најситни детали им ја раскажуваше „ Фолиранти“ на присутните неколку брадести сликари, испоседнати – кој на кревет, кој на столче, кој на земја. Сликите оживуваа пред моите очи, а во носот го чувствував мирисот на терпентин и разредувач. Штафелаите, четките, боите, сликите и грундираните платна не можеа да го сокријат впечатокот дека овие тавански собички некогаш биле јавна куќа.