Со векови, на жената и се кажувало која е и што е. Таа се изнаслушала многу митови за нејзината претпоставена природа и цел, многу лаги за нејзините способности и вредности, или пак наводни недостатоци за своите вредности. Но ниеден збор не ја изменил вистината за тоа која е всушност Жената.

Ниту еден збор ниту најмалку не ја менува нејзината вродена моќ која ја поседува. Што се сменило во перцпецијата кај жената за самата себе; нејзината перцеппција за сопствените способности и вредности? Потчинета во светските поредоци, вклештена со разни закони, и омаловажувана и осудувана во религии.

Фројд не можел а да не ги замисли своите откритија во поимите и терминологијата на своето време. Не ослободувајќи се никогаш од материјализмот на своите учители, морал така да се каже, да пронајде начин да ги прикрие човековите страсти, прикажувајќи ги како резултат на инстинктот. Тој тоа го направил  брилјантно; го преувеличил поимот на сексуалноста(либидо) до таа мерка што можело да се разбере дека сите човекови страсти (освен за самозачувувањето) произлегуваат од еден инстинкт.

Но, мислата не може да стане акција само поради создавање некаков ефект од кој ќе произлезе успех (материјал-богатство-пари-луксуз-комфор-џипови-куќи-хедонизам-располагање со души-насилство-игра МС-моќ; брутално чиста капиталистичка либерална-демократска материја, во смисла на системот на капиталистичката реалност), туку затоа што тоа е односот на мисловна единка, кој како мисла и акција/реакција се однесува кон друг човек/битие.

Мислата од друга страна постои единствено за да ја кажувa вистината за човекот. Крајно, карактерот на јазикот е таков, да неговата есенција е резервирана за мислители, филозофи, поети. Јазикот не е за другите.

Ова се мои бедни желби, колку да си  знаете. Во едно друштво мора да има некаква „противтежа на стравот“, ајде така да го наречам,  затоа што едните до толку ќе се забудалат што другите секогаш, а може и засекогаш  ќе бидат потчинети амеби и мекотели.

А на самиот крај, би му се обратил на познатиот светски филзоф С. Жижек: друг пат те чекаме во Македонија, дојди вамо да го размрдаш системот со демострации и протести – прв ќе ти се придружам. Многу е лесно да се зборува за марксизам кога си седнат и се „плештиш“ со Лакан на Wall Street. А твоите пролетери, што нон стоп ги „бамкаш“  по твоите интервјуа, филмови и книги, имам нешто од срце да им порачам:

Пролетери од сите земји, ебете се!

…

Прва грешка ти е што го читаш Жижек…

Едноставно Жижек овде не вирее, не пали и не е паметен… Нема паметен човек, филозоф, интелектулаец или мудрец кој може да се справи со оваа наша бљувотина, гомненица, ќенеф општество… Со овај наш ужас, лакрдија и галиматијас на неспособност, јавашлук, скоројевичевство и позерај…

Ја знаеш ли ти Ненаде онаа ситуација кога си бил поетски настроен, вдахновен, со го покажал она најчовечкото во себе, а некој со чело од 2 сантима, во лице ти се смеел кога ти си бил најмногу човек?

Си го почувствувал ли оној момент кога во свеста пополека ти навлегува мислата дека си останал сам. Последен од сопствената врста. Дека сите што и оддалеку личеле на тебе се или исчезнати или дегенерирале до состојба на непрепознатливост. Момент во кој се прашуваш дали треба да ги прифатиш онакви какви што се или треба од сомилост или од долг спрема она што порано биле, сега да ги ликвидираш или ај да не бидам деструктивен само да ги изолираш од себе?

ЈАС: Верувам во доброто во луѓето, знам дека и во најлошиот човек пред нас има нешто што го омекнува.

МЕНЕ: Се почнало со доброто… после милион шамари на твоето лице почнуваш да се изобличуваш… ја немаш веќе онаа природна убавина, сега го носиш грдилото од другите.

СЕБЕ: Никој не може да те повреди… освен самата СЕБЕ. Сама си крива за се.

ЈАС: Еден ден секој ќе си го добие тоа што заслужува… јас заслужувам добро.

МЕНЕ: Секој ќе си го добие тоа што ќе си го земе… ако добивав тоа што заслужувам, сега ќе бев спалена на плоштад…

СЕБЕ: Кога ќе престанам да се давам СЕБЕ, тогаш ќе добијам се што сакам…

Сончогледи за сите

мислам на полиња со сончогледи, боја на жолто на црно, поле од зелено- или полиња визии- или коцки мраз во боја сино, играјте со музика, особено со слика која се трансформира, но, очите are wide shut, although, its the wide that matters-

за слободата-

сликата или доаѓа или пробуваш да се возиш додека не дојде, тоа е девојката која доаѓа, пристапување, добро е да се биде уморен, но подобро е да се биде слободен-

за слободата-

време е дa се преиспитаат сите аспекти на тоа што претставува интелигенција, во овој случај, себе-лекување, преку слики и изолација на fragile state of the emotions и нивно конвертирање-

во слобода- visualize-

… Јадевме млечен сладолед од млекара, бел леб и прав путер, пиевме кокта која беше полна со шекер ама не бевме дебели затоа што постојано игравме надвор Излегувавме на распустите наутро од дома и си игравме цел ден, се додека не се запалат светилките на улицата, или после последните жмурки. Некои фудбал, некои жмурки, џамлии, партизани и германци, каубојци и индијанци, долга магарица и се она што само детската фантазија може да го смисли…

Нам не ни продаваа дрога пред училиштето …

Ние немавме Playstatio, Nintendo, X-box … никакви видео игри, немавме 99 канали на кабелската телевизија, имавме два, немавме видео рекордер, surroudn sound, dolby, мобилни телефони, комјутери, интернет, chat ….

НИЕ ИМАВМЕ ПРИЈАТЕЛИ И ИЗЛЕГУВАВМЕ ЗА ДА СЕ ДРУЖИМЕ СО НИВ

Хераклит

Градот Скопје стана заложник на ’полудените споменици’.
Духовен масакар во уметничка, економска и етичка смисла.
Едноставно Македонија е исправена пред мигот-дали ќе успее да го преброди оваа историско и општествено премрежје на инфериорниот….
Економска криза можеби за некој не постои?!