Додека глуварчињата лебдат во воздухот, и ноќните пеперутки ги напуштаат треперливите лисја заведени од ѕвезите што паѓаат, исчекувајќи ги со религиозна посветеност твoите слатки чекори во летните ноќи, моите ноќни цветови создадени да водат љубов и љубов само, капат аморозни отрови, силна опојност.

Влези во чудесните градини, вдиши, внеси ги длабоко во себе. Спиј, мил спиј. Никогаш не ќе посакаш да се разбудиш од овој сон.

Сите сетила се претопуваат, смарагдните во виолетови, килибарните во црвени, блоката во мене, јас во тебе.

На нозете носам скинати влечки,

во џебот имам позајмени пари,

и од една аптека во друга

со трчање,

за да ми кажат смешни цени

на Албански,

а разбирам само дека никој

не ми кажува

како да ми се спаси детето.

во градите издишени бели дробови,

на лицето подуени образи,

а солзите истекуваат

покрај големи куќи,

на големи Македонци.

моите скинати влечки

пред моќни возила претрчуваат

и никој не ми кажува

каде брзаме?

Никако не можам да си ја објаснам силата,  која те тераше надвор да го фрлиш ѓубрето, додека јас стоев ненајавено пред твојата куќа, затскриен во сенката на расцутениот багрем, што ние го викавме цвеќе, во недостаток на вистински цвеќиња… Можеби беше тоа маѓија на љубовта, за која и не бевме свесни. Тогаш немаше мобилни телефони, а јас немав ниту фиксен. Кога ќе се вратев, веднаш се туширав и излегував, избегнувајќи ги прашањата и било каков разговор со најблиските, за да стигнам кај тебе. А ти, не знаеше дека си идам.  Некогаш свирнував…не знам дали ме познаваше по свирката или во прашање беше некаква телепатска сила, која те тераше надвор секогаш кога стоев во близина на вашата порта. И потоа долго стоевме еден спроти друг, гледајќи се во очите. Ја чувствував твојата топлина и пријатната миризба на твојот дом, додека се обидував да навлезам и во најскриените делчиња од твојата душа, преку портата на твоите очи…

Никогаш не ѝ кажува убави нешта. Никогаш не ја гушка, освен кога се сликаат, во тие неколку секунди кога го сценираат своето совршенство, за пријателите. Никогаш не ги испреплетува рацете околу неа со вистинско чувство, дури ни кога безумно навлегувал во неа. Никогаш….

Никогаш не сум ги сакал меурите сапуница. Морав да ти ја отворам прегратката токму тогаш, кога лежеше насмевната на мојот стар и нерамен кревет. Морав да ти ги кажам сите нешта…. Сакав да ти дадам шанса да си заминеш.

Луѓето се зафатилеи си живееле, кој ковач, кој сточар, кој терзија. Но, никој од жителите на Кирена не можел да претпостави ниту во најлудите соништа дека столб на севкупното живеење и економија на градот ќе стане локалното растение Силфиум (Silphium), див разијан сличен на анасон, но многу многу поголем. Скапоценото растение кое имало семе во облик на срце се користело како лек, делувало против кашлица, разни болки и тртки, додека од исцедокот на засеченото растение се правел вкусен резок сок. Но сите овие благодети на силфиумот не биле ништо наспрам неговата двојна моќ во креветот, како контрацептивно средство и како афродизијак. Силфиумот бил надалеку и нашироко познат во античкиот свет. На сите познати и непознати јазици се раскажувало и се шепотело – по александриските пазари, во колосеумот римски, дворовите на кралска Пела, та се до распнатиот во пустина персиски шатор и слоновата корпа на индиските махараџи – “ќе водиме љубов се дури имаме силфиум“.

ЈАС: Верувам во доброто во луѓето, знам дека и во најлошиот човек пред нас има нешто што го омекнува.

МЕНЕ: Се почнало со доброто… после милион шамари на твоето лице почнуваш да се изобличуваш… ја немаш веќе онаа природна убавина, сега го носиш грдилото од другите.

СЕБЕ: Никој не може да те повреди… освен самата СЕБЕ. Сама си крива за се.

ЈАС: Еден ден секој ќе си го добие тоа што заслужува… јас заслужувам добро.

МЕНЕ: Секој ќе си го добие тоа што ќе си го земе… ако добивав тоа што заслужувам, сега ќе бев спалена на плоштад…

СЕБЕ: Кога ќе престанам да се давам СЕБЕ, тогаш ќе добијам се што сакам…

Сончогледи за сите

Прочка е еден од најславените празници поврзани со традиционални обичаи и многу карневали во Македонија и во пошироките балкански простори … Овој ден се искористува за посета на постарите од фамилијата за традиционално да им се побара прочка … се едно дали некј им згрешил или не … Обично се меси убава пита под вршник … онаа тенката па згужвана …. мммммммм … бабами ја викаше баница … и прекрасно ја правеше … на крај се амкаат јајца … демек оној кј ке го фати јајцето – само со помош на уста ке биде сречен и ке го служи здравјето … сето ова е пропратено со смеја и радост кај постарите …

деновиве имав насмевка во форма на срце.

деновиве срцето ми беше полно со вино и пиво.

деновиве беа слатки како колаче, уморни како Сизиф, и солени како пот.

деновиве ветерот дуваше посилно од моите зборови, а снегот не ме покриваше како тебе.

да ги достигнеш своите чекори

да и‘ побегнеш на сенката своја

и да направиш крилја златни

кога севишниот не те гледа

е тогаш

.

ќе сонуваш

а небото нема да е само за птиците