БЛОГЕРАЈ

Ниту една стилска фигура

gersanina — Tue, 09 Mar 2010 10:48:20 +0000

Ми шепна ветрот
Ќе ми се вратиш
Па станав низ дома
Да спремам
Свежа салата
Од воздишки
Вечера
Од печени бакнежи
И колач од сништа

и секогаш кога ќе се гушнеме за поздравување,
мирисите се претвораат во совршени спомени, кои перфектно налегнуваат со благо кликање во тие канали.
тогаш горниот капак на едното око благо ми заигрува.
а ти мислиш дека сум нервозен.

Предвидувам.
Ќе се сруши
целиот мисловен свет
врз твојата глава.

Ниту една стилска фигура,
нема да е доволна,
да ја опише состојбата
на твојот дух,
додека материјата
ги менува состојбите

Ми велиш сакаш врска
специфично поврзана
како лего коцки,
имам вдлабнатини
совршени за твоите испакнувања
само беа затрупани…
Не виде!
лего – (играј добро)
Требаше да изиграш подобро…можеби…

а можеби остана една слика

gersanina — Sun, 07 Mar 2010 13:24:26 +0000

во безброј мали работи беше
а сега те нема
останаа само безброј мали работи, видливо невидливи
во безброј мали мигови беше
а сега те нема
остана само долго време, незаборавно а заборавено
во безбој кратки мисли бев
а сега ме нема
остана само леснотија на живеењето, неважно важно
како за кого
и една слика
само да се потсетам каде е затурена

Kако изгледал Филип Втори

gersanina — Sun, 07 Mar 2010 13:15:20 +0000

Проблемот за ова дискутабилно прашање и покрај тенденциите научниците да го реконструираат и идентификуваат ликот на Филип II лежи во тоа што до сега всушност никој не знае како тој изгледал.

Може со сигурност да се каже дека античките извори (Демостен, Страбон, Аристофан …) во голема мера се занимавале со делата на Филип II и раскажувале за неговите поврди и рани, но никогаш не го коментирале неговиот изглед. Според Наде Проева, проф. д-р по античка историја ”Што се однесува до изгледот на Филип, досега не е најден ни еден портрет во класична смисла на зборот, а од сите скулптури кои му биле поставувани не е ништо зачувано”. Па така јавната претстава за претпоставениот изглед на Филип II се базира на елементи кои вклучуваат неколу пронајдени артефакти:

1. Мермерната глава во Глиптотеката во Њу Карлсберг
2. Минијатурна глава од слонова коска од Гробницата II во Вергина
3. Железен оклоп со златни украсни ленти од Гробницата II во Вергина

Почивај во мир Капоре

gersanina — Sun, 07 Mar 2010 12:29:31 +0000

За него прв пат слушнав кога бев гимназијалец, во мансардата на некогашниот „Српски краљ“, каде беа сместени ателјеата на друштвото на ликовните уметници од Струмица. Таму, седнат на едно чергиче на патосот од штици, го слушав раскажувањето на Момо, сега веќе починат сликар од Струмица… бог да го прости. Момо до најситни детали им ја раскажуваше „ Фолиранти“ на присутните неколку брадести сликари, испоседнати – кој на кревет, кој на столче, кој на земја. Сликите оживуваа пред моите очи, а во носот го чувствував мирисот на терпентин и разредувач. Штафелаите, четките, боите, сликите и грундираните платна не можеа да го сокријат впечатокот дека овие тавански собички некогаш биле јавна куќа.

Песоци на времето

gersanina — Wed, 03 Mar 2010 23:49:12 +0000

Кога ќе си отиде

и последната насмевка,

останува само тоа

што поминало.

Така било тогаш

gersanina — Wed, 03 Mar 2010 23:46:21 +0000

Со векови, на жената и се кажувало која е и што е. Таа се изнаслушала многу митови за нејзината претпоставена природа и цел, многу лаги за нејзините способности и вредности, или пак наводни недостатоци за своите вредности. Но ниеден збор не ја изменил вистината за тоа која е всушност Жената.

Ниту еден збор ниту најмалку не ја менува нејзината вродена моќ која ја поседува. Што се сменило во перцпецијата кај жената за самата себе; нејзината перцеппција за сопствените способности и вредности? Потчинета во светските поредоци, вклештена со разни закони, и омаловажувана и осудувана во религии.

САКАМЕ ВО НАТО, ЕУ и САД

gersanina — Mon, 01 Mar 2010 12:38:36 +0000

Се почесто се чувствувам како да сум/сме дел на експеримент. Ставени како глувчињата во кафез во кој неуморно трчаме во тркалото, кое се врти ли врти, а нам ни се чини дека нешто се случува. Затоа, здосадено ми е да го дебатирам „името“, Нимиц, Друцас, Груевски и Црвенковски, па и правата на хомосексуалците, ако сакате. Во нашево лажно тркало, на кое наводно се движиме, се подготвува уште една „тема“ – избори… Се прашувам дали има некој кој искрено верува дека клучот на промената на општествената стварност лежи во изборите (независно од исходот)? Немам дилема, ама психички се подготвувам за уште една тортура врз сетилата. Кога сум веќе кај демократската фарса, да споделам напис од популарна лепенка: третирајте ја убаво Америка, или ќе ви донесеме демократија! А демократијата во САД може да се елаборира само со некаква (општествена) теорија на релативитет: еднопартискиот систем со две фракции претставен како плурализам дава идентични резултати без оглед на победникот од изборите.

монологот на две

gersanina — Mon, 01 Mar 2010 12:21:46 +0000

Јас бев у Орце сине, она у Броз
друго време скроз на скроз
униформи плави, сите весели здрави.
Сега дома е со некој трет
а јас со другари во својот свет
некој е за клупа, а некој за група...

Сите паѓаат. Некој од зграда, некој од умот, некој од љубов, некој од
глупост.. Паѓањата никогаш не биле забавни или импресионирачки за
паѓачите, а човекот пак паѓа. Човекот е само бедно суштество, кое глуми
гордост! Самиот збор „човек“ звучи бедно, чудно е како Горки не го
забележал тоа уште одамна кога се чудеше колку гордо звучело тоа.
Паѓањата најчесто се случуваат поради умирање на бајките. А бајките
сјаат како рамна светлина опкружена со мрак, но секогаш знаат да умрат
токму пред да ги сфатиш сериозно...

И така птицата ни стана комшија. Мене и на господинот со бркој ни
сметаше првите деној ама после лесно се навикнавме на нејзе. Арно ама,
Витканиот малку од кафето, малку од птицата, не заспа никогаш појче. Во
која соба и да се прфлеше птицата му гракаше, а звукот му удираше во
мозокот. Го проба секој чош од кујчата, секое катче шо би се реколо,
ама ништо од то не испадна.

сонлива автомобилска свирка

ми го дели монологот на две

рефлектирам во излогот на казиното

тоа е единственото место во градот

кое не мириса на храна

уплаќам на нашите бројки

добивам на годината

300 денари

….

цигари

пар еспресо

и кутивче кондоми…

Пинг за промоција на блогерски содржини

gersanina — Mon, 01 Mar 2010 12:13:48 +0000

Драги колеги блогери и блогерки,

Веројатно веќе знаете за агрегаторот на македонски е-содржини Пинг, чија цел е да помогне што повеќе луѓе да имаат можност да ги прочитаат интересни и корисни написи од најразлични области.

1. За да се овозможи блогерите што подобро да го искористат Пинг, во Метаморфозис планираме да организираме средби со цел презентација и куса обука за користење. Ако има заинтересирани ве молам пишете ми директно, да може направиме распоред за најпогодни термини. …

Развигор

нова претстава

gersanina — Sun, 28 Feb 2010 01:52:34 +0000

Пријатели, слободните места за изведбите на претставата “Лили” во режија на Софија Ристевска се пополнуваат од минута во минута.

- објавуваме нова листа на датуми за кои можете да резервирате карти:

10 март (среда)

15 март (понеделник)

16 март (вторник)

29 март (понеделник)

30 март (вторник)

Изведбите почнуваат во 22 часот во клубот Џубокс.

мисловно

gersanina — Sun, 28 Feb 2010 01:45:59 +0000

Фројд не можел а да не ги замисли своите откритија во поимите и терминологијата на своето време. Не ослободувајќи се никогаш од материјализмот на своите учители, морал така да се каже, да пронајде начин да ги прикрие човековите страсти, прикажувајќи ги како резултат на инстинктот. Тој тоа го направил брилјантно; го преувеличил поимот на сексуалноста(либидо) до таа мерка што можело да се разбере дека сите човекови страсти (освен за самозачувувањето) произлегуваат од еден инстинкт.

Но, мислата не може да стане акција само поради создавање некаков ефект од кој ќе произлезе успех (материјал-богатство-пари-луксуз-комфор-џипови-куќи-хедонизам-располагање со души-насилство-игра МС-моќ; брутално чиста капиталистичка либерална-демократска материја, во смисла на системот на капиталистичката реалност), туку затоа што тоа е односот на мисловна единка, кој како мисла и акција/реакција се однесува кон друг човек/битие.

Мислата од друга страна постои единствено за да ја кажувa вистината за човекот. Крајно, карактерот на јазикот е таков, да неговата есенција е резервирана за мислители, филозофи, поети. Јазикот не е за другите.

виртуелности и реалности

gersanina — Sun, 28 Feb 2010 01:36:05 +0000

Ме опива мирисот на новоиздадената членска книшка
Стојам пред бирото за вработување
Ти си мојот бог!!!- им велам
Оваа песна е за тебе,
да те потсеќа на мојата нервоза.

Тргнувам оддолу;
ќе си починам.
Ќе тргнам од каде што сум.
Си починав.
Ќе се искачам.
Полека се искачив.
Не се искачив,
сал мислам дека се качив.
И те фатив.
Мора да слезам.
Мора да се поклонам
таму кај што ‘ртам.

Силикони

gersanina — Sun, 28 Feb 2010 00:39:53 +0000

… После заминаа во театар. На Филипа, му се чинеше дека сите жени имаа подлабоко деколте од она на неговата девојка. Повеќе гледаше во деколтињата на посетителките одошто во актерите. Да не беа неколкуте актерки со големи гради воопшто и не ќе се свртеше кон сцената. Девојката не му рече ништо. Не му беше прв пат да се пули во туѓи женски гради.

По три недели од претставата, додека внукот на дедо Трајан гледаше на видеото филм во кој главната хероина имаше големи гради, му се јави девојката на мобилен телефон

-Филипе јас сум во болница…

-Зошто? Што се случило? – ја прекина Филип

-Од денес имам силиконски гради – продолжи таа ……

Десеттата муза на Шекспир

gersanina — Sat, 27 Feb 2010 22:58:01 +0000

СОНЕТ 76
О,јас се`за тебе пеам, љубена моја,
ти и љубовта сеуште сте ми тема -
со старите зборови нов елан кројам,
потрошеното пак назад си го земам
како сонцето од вчера што се роди
така мојта љубов стар стих ја плоди.

SONNET 76
O, know, sweet love, I always write of you,
And you and love are still my argument;
So all my best is dressing old words new,
Spending again what is already spent:
For as the sun is daily new and old,
So is my love still telling what is told.

дум дум .

gersanina — Fri, 26 Feb 2010 09:52:44 +0000

секогаш дува во овој град .
овој град ја покажа својата лоша страна
грдата насмевка на ѕидовите без душа
а ти си сам некаде на излезот
и гледаш како возовите си одат
и како луѓето те гледаат
со очите без солзи .
во сувите очи што личат ко да ќе им излезат .

reč je telo .

Денес ми е се дозволено…
Денес лажам и ме лажат…
Си играм … и им дозволувам да си играат …
Да чувствуваат дека си играат со мене….
Додека им се смеам во себе…
И го чувствувам горчливиот вкус на Пировата победа…
И сите по неа… ако ги има…
Денес е чуден ден…
Ден кога се изневерив себеси… неколкупати…
Ден кога изгорев и повторно се родив во сопствените емоциии

lucija

час по драматургија

gersanina — Mon, 22 Feb 2010 23:23:10 +0000

Животот нема време за репризи, единствено за премиери кои доживуваат свои изданија под различни неба, во различни временски услови, пред различна публика, претстави кои се изведуваат со различен жар во очите на актерите при секое нивно прикажување, при секое крцкање на подот во театарот, при преместувањето на сценографијата или случајните грешки наравени при учењето на текстот. Понекогаш сцената е премала за величината на актерот, но често тој на неа се чувствува како самец во некоја готска катедрала-потчинет, притиснат, далеку од секоја реалност и сето тоа само заради висината на сводовите, темнината на просторијата и несфатливата тишина која не може да биде надмината, нити пак заборавена или оставена.

-Грешиш! – извикав. Јас сум си виновникот. Јас сум оној што влегува од една грешка во друга. Нели гледаш дека овој свет е погрешен…барем за мене.

-Ма неее. – пробуваше да ме утеши или премисли. Овој свет не е ништо освен рефлексија на она што сакаме да го видиме. Смени го погледот.

-Да. Ќе го сменам еве овде и сега. – замолчив за неколку секунди и продолжив.

тука сме за да пишуваме

gersanina — Mon, 22 Feb 2010 23:00:36 +0000

Ако сакаш
болка да ми нанесеш
направи го тоа незабележливо
а јас да ја осетам.
Во спротивно
нема да мислам
дека мене сакаше да ме повредиш
туку пред другите
како лоша да се покажеш
та страв да им набиеш.
Ако сакаш
љубов да ми подариш
направи го тоа молшечкум
и јас ќе си молчам…

Во темниот кратер на ладното сонце
таму каде капката роса на листот
погледнуваше во изразот на твоето лице
вечната прекрасност на постоењето.
На зелената рамнина со бујни ливади
под белите облаци и синото небо
каде сонцето насмевки изроди
со зраците свои те помилува.
Во соништата мои долги и слатки
каде не ја допрев земјата летајки
кон длабочината на твоите прегратки
и мирисот на твојата развиорена коса.

Ти скина конци
а јас пребавно пишував
за да се усогласам со
тактот на твоето срце.
.
Твоите мисли се побрзи
од сите мои прсти;
влечи, пуштај, куцај,
листот собира 44 карактери.

двобој дивова

gersanina — Fri, 19 Feb 2010 00:55:26 +0000

Ова се мои бедни желби, колку да си знаете. Во едно друштво мора да има некаква „противтежа на стравот“, ајде така да го наречам, затоа што едните до толку ќе се забудалат што другите секогаш, а може и засекогаш ќе бидат потчинети амеби и мекотели.

А на самиот крај, би му се обратил на познатиот светски филзоф С. Жижек: друг пат те чекаме во Македонија, дојди вамо да го размрдаш системот со демострации и протести – прв ќе ти се придружам. Многу е лесно да се зборува за марксизам кога си седнат и се „плештиш“ со Лакан на Wall Street. А твоите пролетери, што нон стоп ги „бамкаш“ по твоите интервјуа, филмови и книги, имам нешто од срце да им порачам:

Пролетери од сите земји, ебете се!

…

Прва грешка ти е што го читаш Жижек…

Едноставно Жижек овде не вирее, не пали и не е паметен… Нема паметен човек, филозоф, интелектулаец или мудрец кој може да се справи со оваа наша бљувотина, гомненица, ќенеф општество… Со овај наш ужас, лакрдија и галиматијас на неспособност, јавашлук, скоројевичевство и позерај…

Ја знаеш ли ти Ненаде онаа ситуација кога си бил поетски настроен, вдахновен, со го покажал она најчовечкото во себе, а некој со чело од 2 сантима, во лице ти се смеел кога ти си бил најмногу човек?

Си го почувствувал ли оној момент кога во свеста пополека ти навлегува мислата дека си останал сам. Последен од сопствената врста. Дека сите што и оддалеку личеле на тебе се или исчезнати или дегенерирале до состојба на непрепознатливост. Момент во кој се прашуваш дали треба да ги прифатиш онакви какви што се или треба од сомилост или од долг спрема она што порано биле, сега да ги ликвидираш или ај да не бидам деструктивен само да ги изолираш од себе?

муабети со себе…

gersanina — Wed, 17 Feb 2010 22:44:36 +0000

ЈАС: Верувам во доброто во луѓето, знам дека и во најлошиот човек пред нас има нешто што го омекнува.

МЕНЕ: Се почнало со доброто… после милион шамари на твоето лице почнуваш да се изобличуваш… ја немаш веќе онаа природна убавина, сега го носиш грдилото од другите.

СЕБЕ: Никој не може да те повреди… освен самата СЕБЕ. Сама си крива за се.

ЈАС: Еден ден секој ќе си го добие тоа што заслужува… јас заслужувам добро.

МЕНЕ: Секој ќе си го добие тоа што ќе си го земе… ако добивав тоа што заслужувам, сега ќе бев спалена на плоштад…

СЕБЕ: Кога ќе престанам да се давам СЕБЕ, тогаш ќе добијам се што сакам…

Сончогледи за сите

БРЕМЕТО НА ВРЕМЕТО

gersanina — Wed, 17 Feb 2010 22:37:04 +0000

Во бременоста на твоето време,
во плодовата вода на твојот мозок,
со стомачен танц слугинки на измамата
го поткопуваат разумниот пристан,
за во него сомот на гордоста
да сучи виолински клучеви со мустаците
и да го полни празното петолиние
со дијамантските ноти на аплаузот
за ножичките кои секој ден ќе ја сечат
папочната врвца на опортуноста
претворајќи те во партиски куфер
подобен за разнесување по митинзи
и за сликање под фирмата “остваруваме“…